Verhalen
Hier is een verhaal uit Australie.
De Sturt Desert Pea plant heeft er veel mee te maken. Je ziet een afbeelding ervan hiernaast.
Er leefde eens 2 familie's. Om de een of andere reden hadden ze strijd met elkaar. Op een dag werd een man van de ene familie verliefd op een vrouw van de andere familie. Zij werd ook verliefd op hem. Hij maakte voor haar een mantel van rode veren. Zijn familie ontdekte dat hij van de vrouw hield en zei tegen hem, dat het uit moest zijn, want anders moest hij vertrekken.
De man verliet hun huis en ging naar de vrouw. Zijn familie was razend en doodde de man. De vrouw was wanhopig en huilde vele uren lang op de plek waar het allemaal gebeurd was.
Toen de familie van de man later terugkeerde naar de plek om zijn lichaam op te halen vonden ze alleen maar een heleboel Sturt desert Pea planten die de hele plek bedekten. Net als de mantel die de vrouw droeg.
Lucky (Thanks Tom!)
LUCKY. . .
Mary en haar man Jim hadden een hond die Lucky heette. Lucky was een echte boef. Altijd als Mary en Jim vrienden te logeren kregen waarschuwde ze hun vrienden, dat ze op hun bagage moesten letten. Want als Lucky de kans kreeg dan pakte hij alles uit de tassen en koffers wat hij maar kon.
Soms vergaten de vrienden om voorzichtig te zijn en dan misten ze wat uit hun tas of koffer. Mary of Jim ging dan naar Lucky's speelgoed doos, die in de kelder stond en daar vonden ze dan altijd wel datgene dat Lucky had meegenomen.
Toen hoorde Mary van de dokter dat ze borstkanker had. Iets in haarzelf vertelde haar dat ze dood zou gaan aan deze ziekte. Ze was er gewoon van overtuigd dat dat zou gebeuren.
Haar beide borsten moesten afgezet worden en de nacht voor de operatie lag ze in bed en knuffelde ze met Lucky. Ze dacht er aan wat er met Lucky zou gebeuren. Hoewel de 3 jaar oude hond ook heel veel van Jim hield, was het toch Mary's hond. "Als ik sterf, zal Lucky zich in de steek gelaten voelen" , dacht Mary." Hij zal het niet begrijpen dat ik er niet meer ben". Die gedachte maakte haar nog meer verdrietig dan ze al was.
De operatie was zwaarder dan de dokters hadden gedacht en Mary moest 2 weken in het ziekenhuis blijven.
Jim liet Lucky elke dag trouw uit, maar de hond voelde zich vreselijk.
Maar eindelijk kwam dan de dag dat Mary naar huis mocht. Toen ze thuis aankwam was ze uitgeput en kon ze niet meer de trap naar haar slaapkamer op, dus Jim maakte een bed op de bank voor haar. Lucky stond er naar te kijken, maar hij wou niet naar Mary komen, toen ze hem riep. Mary was erg verdrietig daarover.
Ze was erg moe en viel in slaap.
Toen Mary even wakker werd, begreep ze niet wat er aan de hand was. Ze kon haar hoofd niet bewegen en haar hele lichaam voelde zwaar en warm. Ze raakte in paniek, maar al gauw moest ze zo lachen, want wat bleek? Lucky had haar helemaal bedekt met al de dingen uit zijn speelgoeddoos. Hij was elke keer op en neer naar de kelder gegaan om al zijn spullen uit de speelgoeddoos te halen en die allemaal op Mary te leggen. Alles wat voor hem zo belangrijk was. HIj had Mary bedekt met zijn liefde.
Mary vergat dat ze dacht dat ze zou sterven. Zij en Lucky begonnen weer te leven. Elke dag wandelde ze een stukje verder. Het is nu 12 jaar geleden en Mary is nog steeds zonder kanker. En Lucky? Hij verstopt nog steeds zijn schatten in zijn speelgoeddoos, maar Mary is toch zijn grootste schat!
Hier is een sprookje dat ik kreeg van Karlheinz Schudt uit Duitsland. Zijn website vind je hier:
www.erfolgsmaerchen.de Bedankt Karlheinz!!
De hemel valt op de aarde
Een beroemde Samoerai won voor zijn Heer veel oorlogen gedurende vele jaren. Nu echter had hij zijn eerste strijd verloren.
Ontmoedigd en heel erg boos op zichzelf wilde de Samoerai zichzelf van het leven beroven. Want het was niets waard vond hij.
Hij reed op zijn paard over de wegen en dacht na hoe hij zich op de meest treffende en wrede manier van het leven kon beroven. Opeens zag hij een kleine mus op de grond liggen met zijn poten omhoog.
De Samoerai, die in zijn denken gestoord was, stopte en schreeuwde tegen de mus: " Maak dat je wegkomt, jij onwaardige vogel".
De mus antwoordde:" Nee ik ga niet uit de weg, want ik heb een belangrijke taak te vervullen".
De Samoerai, die erg verbaasd was door het zelfverzekerde antwoord van de mus, stapte van zijn paard en boog voorover naar de mus en zei: "Wat is er dan wel zo belangrijk, dat je niet uit de weg wilt gaan?".
"Oh", antwoorde de mus, "ze hebben me verteld dat de hemel vandaag op de aarde zal vallen en ik lig hier om hem op te vangen".
Toen de Samoerai dit hoorde begon hij heel hard te lachen en hij kon niet ophouden met lachen.
"Wat", zei de Samoerai, "jij kleine veerbal, denk je dat jij de hemel op kan vangen met je kleine voeten?"
De kleine mus zei heel kalm en duidelijk: " Nou ik doe wat ik kan".
